Archiwa Blog - Kancelaria Prawna Chałas i Wspołnicy
loader image
TWÓJ BIZNES – NASZA SPRAWA
Drugie logo
MENU ×
← KANCELARIA ×
← USŁUGI ×
← ZESPÓŁ ×
← PUBLIKACJE ×
← DLA PRZEDSIĘBIORCÓW ×

Blog

Blog

Deadlock w spółce

/

Deadlock w spółce Deadlock w spółce to termin oznaczający trwały paraliż decyzyjny pomiędzy wspólnikami albo członkami zarządu spółki, uniemożliwiający prawidłowe działanie spółki, a w skrajnych przypadkach zagrażający istnieniu spółki. Deadlock najczęściej może wystąpić w spółkach, w których są dwaj wspólnicy posiadający po 50% udziałów, a umowa spółki albo statut nie przewidują mechanizmów rozstrzygania sporów. Paraliż decyzyjny może wystąpić także wówczas, gdy jest dwóch członków zarządu, a umowa spółki albo statut nie przewidują mechanizmów rozstrzygania sporów. Jeżeli wspólnicy mają po 50% udziałów i są jednocześnie członkami zarządu, to paraliż spółki może być całkowity. Zdarza się to zwłaszcza w spółkach rodzinnych, w których małżonkowie mają równe udziały i jednocześnie są członkami zarządu. Gdy następuje konflikt między nimi, separacja albo rozwód, a umowa spółki albo statut nie zawiera mechanizmów rozstrzygania sporów, to trudno jest podjąć jakąkolwiek decyzję co do działania spółki.   Przy konstruowaniu umowy spółki albo statutu, założyciele spółki zakładają zgodne działanie i rozwiązywanie konfliktów na drodze porozumienia, dlatego nie wprowadzają do umowy spółki szczegółowych mechanizmów awaryjnych. Problemy zaczynają powstawać w czasie funkcjonowania spółki.  Gdy wspólnicy mają odmienne zdania, to na zgromadzeniu wspólników nie dochodzi do podjęcia jakichkolwiek uchwał, a zwłaszcza wymagających jednomyślności (np. nałożenie dopłat lub powtarzających się świadczeń niepieniężnych) albo kwalifikowanej większości 75%  (np. istotna zmiana przedmiotu działalności czy zmiana formy prawnej ze spółki z o.o. w spółkę akcyjną) albo większości 66% (np. rozwiązanie spółki). Nie są podejmowane strategiczne decyzje, np. inwestycji, co prowadzi do paraliżu operacyjnego. Spółka np. zakupiła teren inwestycyjny, ale nie może nawet złożyć zamówienia na opracowanie projektu, gdyż każdy ze wspólników ma inna wizję tej inwestycji i jej finasowania. W konsekwencji może dojść do spadku wartości spółki oraz pogorszenia jej sytuacji finansowej. Może powstać problem dotyczący zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Konsekwencją jest brak możliwości wypłaty dywidendy, nawet jeśli spółka wypracowała zysk. Niezależnie od tego sprawozdanie finansowe i tak trzeba przesłać do repozytorium dokumentów finansowych. Jeśli sprawozdania finansowe nie są składane przez 2 kolejne lata, sąd może wszcząć postępowanie przymuszające, a następnie postępowanie o rozwiązanie spółki bez likwidacji, które może zakończyć się jej wykreśleniem z KRS. Żeby zapobiegać paraliżowi spółki niezbędne jest, już na etapie tworzenia umowy spółki albo statutu, wprowadzenie rozwiązań mających uniemożliwić zaprzestanie działania spółki. Jest kilka możliwości w tym zakresie. Przy równych udziałach wspólników po 50% przede wszystkim należy zmierzać do możliwość wypracowania decyzji przy udziale np. arbitra albo mediatora. Może to być inne rozwiązanie, np. przyznające przewodniczącemu walnego zgromadzenia głos decydujący w sprawie. W poszczególnych sprawach może to być inne rozwiązanie, np. przy projektach inwestycyjnych może być przewidziany istotny głos niezależnego eksperta branżowego. Wreszcie mogą to być rozwiązania najdalej idące, np. przewidujące nawet sprzedaż spółki lub udziałów. Na szczeblu zarządu konieczne jest wyposażenie prezesa tego zarządu w głos decydujący. Przy tworzenie umowy spółki albo statutu warto skonsultować z prawnikiem specjalizującym się w tym zakresie, który może dostosować rozwiązania do konkretnego zapotrzebowania założycieli spółki. Autorem opracowania jest Zbigniew Cieślak, radca prawny, którego analiza wskazuje, że deadlock w spółce prowadzi do trwałego paraliżu decyzyjnego pomiędzy wspólnikami lub członkami zarządu, szczególnie w modelu wspólników 50/50. Brak odpowiednich mechanizmów rozstrzygania sporów w umowie spółki lub statucie skutkuje niemożnością podejmowania uchwał na zgromadzeniu wspólników, w tym wymagających jednomyślności lub większości kwalifikowanej. Konflikt w spółce blokuje decyzje strategiczne i inwestycje, wpływa na sprawozdanie finansowe, dywidendę oraz zwiększa ryzyko postępowania przymuszającego i rozwiązania spółki w KRS, prowadząc do paraliżu operacyjnego oraz pogorszenia sytuacji finansowej i wartości spółki. Kancelaria zapewnia kompleksowe wsparcie w zakresie przeciwdziałania oraz rozwiązywania sytuacji deadlocku, w szczególności poprzez doradztwo w obszarze prawa korporacyjnego i sporów wspólników . W praktyce obejmuje to przygotowanie i analizę umów spółek oraz statutów pod kątem mechanizmów zabezpieczających przed paraliżem decyzyjnym, wdrażanie rozwiązań takich jak klauzule mediacyjne, arbitrażowe czy mechanizmy wyjścia ze spółki, a także bieżące doradztwo strategiczne dla zarządów i wspólników. Kancelaria wspiera również klientów w prowadzeniu negocjacji, mediacji oraz reprezentuje ich w sporach sądowych i arbitrażowych, opracowując skuteczne strategie procesowe oraz zabezpieczając interesy biznesowe na każdym etapie konfliktu. W przypadku wystąpienia deadlocku lub potrzeby jego prewencji, rekomendowane jest skorzystanie z profesjonalnego wsparcia prawnego, które pozwoli ograniczyć ryzyko destabilizacji działalności spółki. Zespół kancelarii oferuje rozwiązania dopasowane do specyfiki danej organizacji, zapewniając ochronę interesów wspólników oraz ciągłość funkcjonowania przedsiębiorstwa. Kontakt z doświadczonymi prawnikami umożliwia nie tylko skuteczne wyjście z sytuacji konfliktowej, ale także budowę trwałych mechanizmów zabezpieczających przyszłość spółki i wzmacniających jej pozycję negocjacyjną na rynku. Dowiedz się więcej: spory korporacyjne

Blog

Problemy z wypłatami z Zondacrypto – jakie prawa mają klienci i co mogą zrobić?

/

Problemy z wypłatami z Zondacrypto – jakie prawa mają klienci i co mogą zrobić? Doniesienia medialne dotyczące problemów z wypłatą środków z giełdy Zondacrypto rodzą coraz więcej pytań o realne możliwości odzyskania pieniędzy przez klientów. Sprawa budzi duże emocje – i nie bez powodu. Informacje o znaczącym spadku rezerw operacyjnych (w szczególności w bitcoinie) zbiegły się w czasie z rosnącą liczbą skarg użytkowników na opóźnienia lub blokady wypłat. To z kolei rodzi pytania o płynność finansową podmiotu. Skala problemu może być bardzo duża – liczba użytkowników z Polski liczona jest w setkach tysięcy, a – jak wynika z komunikatów organów ścigania – wartość szkód może sięgać setek milionów złotych. Wydaje się zatem, że pod kątem skali zgłaszanych roszczeń możemy mieć do czynienia z nieprawidłowościami o dużo większym wymiarze niż chociażby afera Amber Gold bądź afera Getback. Choć każda z nich ma swoją specyfikę, wspólny mianownik pozostaje ten sam: ryzyko niewypłacalności dłużnika. Sytuację komplikuje dodatkowo aspekt międzynarodowy. Otóż, giełda prowadzona jest przez spółkę estońską – BB Trade Estonia OÜ. Z kolei wydany przez spółkę Regulamin Świadczenia Usług przewiduje, że umowy zawierane przez Zondacrypto z klientami polegają pod prawo estońskie. Nie wyklucza to ochrony wynikającej z polskiego prawa konsumenckiego, ale oznacza, że ewentualne spory mogą wymagać uwzględnienia kilku porządków prawnych jednocześnie – polskiego, estońskiego i unijnego. Kluczowe wyzwanie: jaką drogę wybrać?W praktyce ograniczenie ryzyka niewypłacalności nie sprowadza się do jednej prostej decyzji. Konieczne mogą być działania prowadzone równolegle – zarówno na gruncie prawa cywilnego, jak i karnego, w różnych jurysdykcjach. Wachlarz tych działań jest całkiem spory, a decyzja o wykorzystaniu któregoś z nich zależy od wartości utraconych środków i determinacji wierzyciela. Dowody elektroniczne – konieczność odpowiedniego zabezpieczeniaKażda osoba, która rozważa dochodzenie roszczeń, powinna w pierwszej kolejności zgromadzić pełną dokumentację sprawy. Jest to ważny etap, który powinien być wykonywany pod okiem fachowego pełnomocnika. Błędy i zaniechania popełnione na tym etapie mogą klienta kosztować nawet przegranie sprawy. W sytuacji bowiem gdy wszelkie transakcje na giełdzie dokonywane były głównie poprzez platformę internetową, to dokonanie zwykłego zrzutu ekranu odpowiednich stron jest niewystarczające. Za jakiś czas, gdy jakiś sąd pochyli się nad aktami sprawy, to druga strona może zakwestionować wartość dowodową zrzutu, a jednocześnie nie będzie możliwości odtworzenia treści z platformy. W takiej sytuacji sąd nie będzie miał wyjścia jak tylko oddalić powództwo. Dlatego ważnym, aby przy gromadzeniu dowodów uwzględnić ich elektroniczny charakter, tak by ustrzec się przed ryzykiem ich podważenia w sądzie. Postępowanie karne – dostęp do informacji Z oficjalnych komunikatów wynika, że Prokuratura Regionalna w Katowicach prowadzi już postępowanie w sprawie Zondacrypto w kierunku oszustwa (art. 286 k.k.) oraz prania pieniędzy (art. 299 k.k.).Celem każdego postępowania karnego jest przede wszystkim ujęcie i osądzenie sprawców przestępstwa. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby klienci Zondacrypto wykorzystali toczące się postępowanie, aby ułatwić sobie odzyskanie należnych środków. Uzyskanie statusu pokrzywdzonego w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę daje dostęp do akt sprawy. A to z kolei umożliwia pozyskanie informacji i dowodów, które mogą być kluczowe w postępowaniach cywilnych, skierowanych zarówno przeciwko spółce jak i jej funkcjonariuszom. Pokrzywdzeni mogą także wnioskować, aby prokuratura dokonała zabezpieczenia majątku spółki (także tego znajdującego się w Estonii). Kluczowy instrument: szybkie zabezpieczenie środkówZ perspektywy skuteczności najważniejsze może być szybkie zabezpieczenie środków pieniężnych, zanim zostaną one przeniesione poza zasięg wierzycieli. W tym zakresie klienci działają w warunkach deficytu informacyjnego. Nie wiedzą, czy BB Trade Estonia OÜ posiada jakiś egzekwowalny majątek w Polsce. Podmiot ten posiada oddział w Polsce, ale nie oznacza to jeszcze, że znajduje się tu istotny majątek.Dlatego konieczne jest podjęcie działań dwutorowych: zarówno na terenie Polski jak i Estonii. Złożenie i uwzględnienie przez sąd wniosku o zabezpieczenie w trybie kodeksu postępowania cywilnego umożliwi dokonanie zajęcia majątku znajdującego się w Polsce. Jednocześnie należy skorzystać z mechanizmów unijnych i dokonać, na podstawie orzeczenia wydanego w Polsce – zablokowania środków znajdujących się na rachunkach bankowych w Estonii.Tylko takie kompleksowe działanie daje szanse na skuteczne zabezpieczenie środków. Wymaga jednak odpowiedniego przygotowania. Żaden sąd nie udzieli zabezpieczenia automatycznie bądź też tylko na podstawie doniesień medialnych. Konieczne jest przekonanie go, że istnieje realne ryzyko, iż bez udzielenia zabezpieczenia, dochodzenia roszczeń wobec dłużnika będzie niemożliwe. Co, jeśli spółka okaże się niewypłacalna?Nie można wykluczyć scenariusza, w którym nawet skuteczne zabezpieczenie i wyrok sądowy nie doprowadzą do odzyskania pieniędzy, np.: dlatego, że doszło do wyzbycia całego majątku spółki. Jednakże prawo nie jest bezbronne wobec takiego procederu. Przewiduje ono mechanizmy pozwalające kwestionować działania prowadzące do pokrzywdzenia wierzycieli – choć ich zastosowanie wymaga często czynności quasi-detektywistycznych połączonych z głęboką analizą prawno-finansową. Czy możliwa jest odpowiedzialność państwa?Pewne podobieństwo sprawy Zondacrypto do afer Getback i Amber Gold nasuwa pytania o ewentualną odpowiedzialność państwa za zaistniałą w sytuację. Tutaj wiązałoby się to z brakiem wdrożenia przepisów unijnych regulujących kryptoaktywów w UE. Sprawy dotyczące tego typu roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa były już na wokandach polskich sądów (np.: przedsiębiorcy którzy zawarli umowy opcji walutowych skarżyli się potem na brak wdrożenia dyrektywy MIFID II). Z dotychczasowego orzecznictwa wynika, że w określonych przypadkach opóźnienia we wdrażaniu prawa Unii Europejskiej mogą stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Kluczowe jest jednak wykazanie związku przyczynowego miedzy niewdrożeniem aktu prawnego, a szkodą. PodsumowanieSprawa Zondacrypto ma potencjał, by stać się jednym z większych i bardziej złożonych sporów ostatnich lat – zarówno pod względem skali, jak i międzynarodowego charakteru. W takich realiach kluczowe znaczenie ma szybka reakcja i świadome podejmowanie decyzji. Nie istnieje jedna uniwersalna ścieżka działania. Każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny, uwzględniającej zarówno wartość roszczenia, jak i realne szanse jego wyegzekwowania. Autorem niniejszego opracowania jest adw. dr Emil Smogorzewski, który analizuje problemy z wypłatą środków z giełdy Zondacrypto w kontekście takich obszarów jak prawo finansowe, prawo IT oraz kryptowaluty. Wskazane nieprawidłowości, w tym opóźnienia i blokady wypłat oraz spadek rezerw operacyjnych, mogą świadczyć o ryzyku niewypłacalności i prowadzić do licznych sporów sądowych, wymagających równoległego zastosowania regulacji polskich, estońskich i unijnych. Kancelaria Prawna Chałas i Wspólnicy zapewnia kompleksowe wsparcie w sprawach dotyczących sporów gospodarczych, niewypłacalności oraz odzyskiwania środków w środowisku międzynarodowym . Obejmuje ono analizę umów i regulaminów świadczenia usług, audyt prawny sytuacji klienta, przygotowanie strategii procesowej oraz reprezentację w postępowaniach cywilnych i karnych. Kancelaria wspiera także klientów

prawo pracy
Blog

Mobbing i dyskryminacja po nowemu – krok naprzód czy kosmetyka ?

/

Mobbing i dyskryminacja po nowemu – krok naprzód czy kosmetyka ? Mobbing i dyskryminacja po nowemu – krok naprzód czy kosmetyka ? Obowiązujące od ponad 20 lat przepisy kodeksu pracy dotyczące mobbingu i równego traktowania miały stanowić skuteczną barierę dla nadużyć w relacjach pracowniczych. Dane oraz wyniki badań pokazują jednak wyraźnie, że cel ten został osiągnięty jedynie częściowo.Z licznych analiz prowadzonych zarówno przez instytucje publiczne, jak i prywatne ośrodki badawcze wynika, że zjawiska dyskryminacji i mobbingu nadal stanowią istotny problem w wielu polskich organizacjach. Jednocześnie statystyki sądowe wskazują na zaskakująco niską skuteczność dochodzenia roszczeń przez pracowników.Dane Ministerstwa Sprawiedliwości wskazują, że w 2022 r. spośród 551 spraw dotyczących mobbingu rozpoznawanych przez sądy rejonowe zakończono 192 postępowania, przy czym powództwo uwzględniono w całości lub części jedynie w 17 przypadkach. W sądach okręgowych, gdzie zakończono 46 spraw, pozytywne dla pracowników rozstrzygnięcie zapadło tylko raz.Skala tej rozbieżności jest uderzająca – przy istotnym rozpowszechnieniu zjawiska jedynie marginalny odsetek spraw kończy się sukcesem pracownika. To pokazuje, że istnieje spory problem w skuteczności dotychczasowych instrumentów prawnych. Projekt zmian – więcej porządku niż rewolucji W odpowiedzi na te problemy ustawodawca przygotował projekt nowelizacji, który trafił do Sejmu 24 lutego 2026 r. Nie wprowadza on jednak rewolucji normatywnej. W dużej mierze stanowi próbę skodyfikowania dorobku orzecznictwa oraz uporządkowania istniejących regulacji.Takie podejście może przyczynić się do większej jednolitości orzecznictwa. Nie rozwiązuje jednak podstawowego problemu pracowników – trudności dowodowych. W praktyce spory dotyczące mobbingu i dyskryminacji opierają się często na zeznaniach współpracowników, którzy – z obawy o własną sytuację zawodową – niechętnie obciążają pracodawcę. Nowe formy dyskryminacji wprost w przepisach Projekt przewiduje rozszerzenie definicji dyskryminacji o trzy istotne jej postacie: 1. dyskryminację hipotetyczną –polegającą na gorszym traktowaniu pracownika niż to, jakiego doświadczyłby pracownik „porównywalny”, mimo że taka osoba realnie nie istnieje lub nie istniała;2. dyskryminację przez założenie – jest to dyskryminacja oparta na cechach błędnie przypisywanych pracownikowi (np. domniemanej orientacji seksualnej); 3. dyskryminację przez skojarzenie – przejawiającą się w zachowaniu motywowanym cechą osoby, z którą pracownik jest powiązany (np. dyskryminowanie rodzica dziecka z niepełnosprawnością). Projekt porządkuje także siatkę pojęć dotyczących roszczeń przysługujących osobie, wobec którego naruszono zasadę równego traktowania lub dopuszczono się mobbingu. Wyraźnie rozdziela: – odszkodowanie – jako świadczenie rekompensujące szkodę majątkową (np. wyrównanie zaniżonego wynagrodzenia), – zadośćuczynienie – jako rekompensatę za krzywdę niemajątkową. Jednocześnie ustalono minimalną wysokość zadośćuczynienia na kwotę minimalnego wynagrodzenia (w 2026 r. – 4.806 zł) – w przypadku jednostkowej dyskryminacji. Z kolei w przypadku wielokrotnej dyskryminacji kwota ta rośnie do trzykrotności minimalnego wynagrodzenia (w 2026 r. –14.418 zł). Lżejszy ciężar dowodu – ale nie tylko w sądzie W projekcie zdecydowano się również na skodyfikowanie utrwalonej w orzecznictwie zasady, w myśl której w postępowaniu przed sądem osoba zarzucająca naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uprawdopodobnia fakt jej naruszenia, a jeżeli jej się to uda, to ciężar dowodu jest przerzucany na pracodawcę, który musi wykazać, że nie dopuścił się jej naruszenia. Nowością jest rozszerzenie tej zasady również na postępowania wewnętrzne prowadzone przez pracodawców, co może istotnie wpłynąć na praktykę rozpatrywania skarg w organizacjach. Silniejsza ochrona przed odwetem Projekt przewiduje istotne wzmocnienie ochrony pracowników zgłaszających naruszenia. Obecnie obowiązuje zasada, że wobec osoby, która podniesie zarzut dyskryminacji (np.: zażąda wynagrodzenia, które w jej ocenie jest za niskie) nie można podejmować działań odwetowych. Odszkodowanie za odwet przysługuje jednak jedynie wtedy, gdyby faktycznie uprzednio doszło do dyskryminacji. W myśl projektowanych przepisów prawo do odszkodowania za odwet przysługuje osobie zwracającej się o ochronę przed dyskryminacją, nawet jeżeli na skutek weryfikacji okaże się, że pracodawca się jej nie dopuścił. Nowa definicja mobbinguIstotnemu uproszczeniu ulegnie definicja mobbingu. W myśl obecnej regulacji mobbing polega na uporczywym i długotrwałym zachowaniu, a jego skutkami są: zaniżona ocena przydatności zawodowej, poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Zgodnie natomiast z projektem ustawy, mobbing będzie oznaczał „uporczywe nękanie pracownika”, przy czym uporczywość ma polegać na powtarzalnym, nawracającym lub stałym charakterze zachowań. Oznacza to, że zachowania nie muszą trwać przez wiele miesięcy, ale nie mogą mieć charakteru jednorazowego. W praktyce może to ułatwić dochodzenie roszczeń, eliminując spory interpretacyjne dotyczące minimalnego czasu trwania mobbingu. Z projektowanych przepisów expressis verbis wynika również, że mobberem może być przełożony, współpracownik, a nawet podwładny. To także istotna zmiana, albowiem w dotychczasowym konserwatywnym podejściu (popieranym przez część doktryny i orzecznictwa) mobberem mógł być tylko przełożonym ewentualnie współpracownik, ale na pewno nie podwładny. Nowe przepisy wskazują również na inne cechy mobbingu, które do tej pory były akcentowane w doktrynie i orzecznictwie: zachowana mobbingowe mogą mieć formę fizyczną, werbalną i pozawerbalną; mogą być nieumyślne, a także co istotne, potwierdzają, że mobbingiem nie są uzasadnione i wyrażone we właściwej formie zachowania wobec pracownika (np. konstruktywna krytyka lub rozliczenie pracy). Wyższe świadczenia i regres pracodawcy Ustawodawca chce również podwyższyć dolny próg wysokości zadośćuczynienia za stosowanie mobbingu do sześciokrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę (w 2026 r. – 28.836 zł). Propozycję tę należy ocenić pozytywnie – mobbing jest zjawiskiem szczególnie destrukcyjnym, a sankcje powinny mieć realny charakter dolegliwy i odstraszający. Ponadto, usankcjonowano, że pracodawca, który wypłaci zadośćuczynienie lub odszkodowanie, uzyska prawo regresu wobec osoby, której działania stanowiły mobbing. W tym zakresie stosuje się przepisy ogólne o odpowiedzialności materialnej pracowników, co oznacza, że bezpośredni sprawca mobbingu (o ile jest pracownikiem) może być obciążony obowiązkiem zapłaty odszkodowania w wysokości nieprzekraczającej kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego mu w dniu wyrządzenia szkody. Odszkodowanie w pełnym zakresie będzie należne pracodawcy, gdy pracownik (sprawca mobbingu) obejmie swoim zamiarem nie tylko nękanie innego pracownika , ale także powstanie szkody (co może być trudne dowodowo) albo gdy sprawca mobbingu nie będzie pracownikiem (a np.: osobą zatrudnioną na podstawie umowy B2B). Nowe obowiązki pracodawców Najistotniejsza zmiana w przepisach dotyczy obowiązków, jakie pracodawcy w związku przeciwdziałaniem mobbingowi i dyskryminacji. W tym względzie należy zauważyć, że już na gruncie obecnie obowiązujących przepisów pracodawcy mają obowiązek przeciwdziałać tym zjawiskom. Kodeks pracy nie reguluje jednak, jaki charakter powinny mieć te działania, a także z jaką częstotliwością powinny być podejmowane. W praktyce wielu zakładów działania te mają charakter incydentalny i ograniczają się do przypadków stwierdzonych zachowań mobbingowych (np.: wyjaśnienie sytuacji konfliktowej w rozmowie z zainteresowanymi pracownikami). Ustawa w projektowanym kształcie zobowiązuje pracodawców do

Blog

Raport o sporach budowlanych 2026 – rynek chce negocjować, ale wciąż głównie trafia do sądu

/

Raport o sporach budowlanych 2026 – rynek chce negocjować, ale wciąż głównie trafia do sądu W marcu opublikowany został coroczny raport o sporach budowlanych, przygotowany przez CAS sp. z o.o., w którym zebrano i porównano opinie różnych uczestników rynku – od osób technicznych, wykonawców, zarządzających kontraktami po prawników. Wnioski płynące z raportu pokrywają się z obserwacjami rynkowymi – spór jest w branży budowlanej niezmiennie elementem, którego spółki chciałyby uniknąć, jednak wciąż akceptują go jako nieodłączną wręcz część inwestycji. Najważniejszą przyczyną powstawania sporów pozostaje wzrost kosztu realizacji umowy. Niestabilne warunki geopolityczne, z którymi nierozerwalnie połączony jest wzrost cen materiałów, energii czy pracy, nie pozwala na całkowitą pewność w planowaniu finansowania inwestycji – zarówno po stronie inwestorów, jak i wykonawców. W dalszej kolejności spory wynikają głównie z nieścisłości lub nieporozumień dotyczących dokumentacji projektowej, niezależnie od przyjętej formuły inwestycji. Jako najskuteczniejsze sposoby rozwiązywania sporów wskazywane są oczywiście negocjacje stron. Jednak tylko w teorii. Bowiem gdy przychodzi realnie zmierzyć się ze sporem, większość spraw niezmiennie trafia na wokandę sądową. Przyczyny takiego stanu rzeczy respondenci upatrują w obawie przed odpowiedzialnością za decyzje o pójściu na kompromis. Paraliż decyzyjny najczęściej pcha zwaśnione strony na drogę postępowania sądowego. Raport całościowo pokazuje to, co każdy uczestnik rynku dostrzega na co dzień. Branża budowlana, choć tak dynamicznie się zmieniająca, w momentach spornych jest niezwykle stała. Uniknięcia sporów lub minimalizacji ich skutków najlepiej poszukiwać już na etapie negocjowania umowy oraz sposobu zarządzania realizacją kontraktu. Będzie to szczególnie istotnie w zbliżających się miesiącach, kiedy wyraźnie dostrzec można inwestycyjne ożywienie na rynku. Zarówno inwestorzy, jak i wykonawcy powinni zadbać o to, aby walka o kolejne kontrakty nie przyniosła im potrzeby jak najlepszego zabezpieczenia swoich interesów. Autorem niniejszego opracowania jest Adam Zakrzewski, Managing Associate i adwokat specjalizujący się w sporach gospodarczych oraz arbitrażu, w szczególności w sektorze budowlanym . Analiza raportu o sporach budowlanych 2026 wskazuje, że mimo preferencji dla negocjacji, większość sporów nadal trafia do sądów. Główną przyczyną konfliktów pozostaje wzrost kosztu realizacji umowy oraz nieścisłości w dokumentacji projektowej, co generuje istotne ryzyka kontraktowe i konsekwencje biznesowe, w tym opóźnienia inwestycji i zwiększoną odpowiedzialność stron. Kancelaria zapewnia kompleksowe wsparcie prawne w obszarze sporów budowlanych, koncentrując się na minimalizacji ryzyk już na etapie negocjowania umowy oraz zarządzania realizacją kontraktu . W ramach świadczonych usług prowadzimy szczegółową analizę umów, identyfikujemy potencjalne nieścisłości dokumentacji projektowej oraz przeprowadzamy audyty prawne inwestycji. Wspieramy klientów w negocjacjach, przygotowujemy strategie procesowe oraz reprezentujemy ich w postępowaniach sądowych i arbitrażowych. Nasze doradztwo obejmuje również bieżące zarządzanie sporami, co pozwala ograniczyć paraliż decyzyjny i zwiększyć efektywność podejmowanych działań. Dzięki doświadczeniu w prowadzeniu sporów o wysokiej wartości, kancelaria skutecznie zabezpiecza interesy inwestorów i wykonawców w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu rynkowym. Zapraszamy do kontaktu z zespołem kancelarii w celu uzyskania wsparcia w zakresie sporów budowlanych oraz przygotowania inwestycji w sposób zapewniający maksymalne bezpieczeństwo prawne . Oferujemy rozwiązania, które pozwalają na skuteczną minimalizację ryzyka prawnego, ochronę interesów przedsiębiorstwa oraz wzmocnienie pozycji negocjacyjnej w relacjach kontraktowych. Współpraca z doświadczonym zespołem prawników umożliwia nie tylko efektywne prowadzenie sporów, ale przede wszystkim ich świadome ograniczanie poprzez odpowiednie przygotowanie i zarządzanie procesem inwestycyjnym. Całość raportu dostępna jest pod adresem: https://publikacje.caservices.pl/VmsBF5 Dowiedz się więcej: prawo budowlane i nieruchomości

Blog

Robotyzacja produkcji a odpowiedzialność za wadliwy produkt, czyli kto odpowiada, gdy algorytm popełni błąd

/

Robotyzacja produkcji a odpowiedzialność za wadliwy produkt, czyli kto odpowiada, gdy algorytm popełni błąd Postępująca automatyzacja i robotyzacja procesów produkcyjnych przestaje być domeną futurystycznych wizji, a staje się codziennością przedsiębiorstw przemysłowych. Coraz częściej to nie człowiek, lecz algorytm decyduje o parametrach produkcji, jakości komponentów czy dopuszczeniu produktu do obrotu. W wielu zakładach produkcyjnych systemy oparte na analizie danych nie tylko wspierają proces decyzyjny, ale kształtują go od podstaw. Wraz z tym pojawia się jednak zagadnienie odpowiedzialności, tj. kto ponosi odpowiedzialność za wadliwy produkt, jeżeli źródłem błędu nie jest człowiek, lecz system autonomiczny. Na gruncie obowiązujących przepisów odpowiedzialność za produkt niebezpieczny opiera się przede wszystkim na konstrukcji odpowiedzialności producenta. W klasycznym ujęciu producent odpowiada za wprowadzenie do obrotu produktu, który nie zapewnia bezpieczeństwa, jakiego można oczekiwać przy jego normalnym użyciu, z uwzględnieniem sposobu prezentacji produktu oraz przewidywalnego sposobu jego wykorzystania. Nie możemy jednak zapominać, że model ten został ukształtowany w realiach, w których proces produkcyjny był w pełni kontrolowany przez człowieka, a rola technologii miała jedynie charakter pomocniczy. W takich warunkach identyfikacja źródła błędu była stosunkowo prosta i opierała się na analizie konkretnych decyzji lub działań ludzi pracujących przy danym produkcie. Współczesna produkcja coraz częściej opiera się jednak na systemach, które analizują dane, uczą się na ich podstawie i podejmują decyzje w sposób częściowo autonomiczny (bez bezpośredniego nadzoru człowieka). Oznacza to, że błąd może powstać na wielu etapach, począwszy od projektowania algorytmu, poprzez jakość i kompletność danych wejściowych, aż po sposób jego działania w konkretnym środowisku produkcyjnym. W praktyce może to prowadzić do sytuacji, w której ustalenie bezpośredniej przyczyny wady produktu staje się znacznie bardziej skomplikowane niż w „tradycyjnym” modelu produkcji. Pojawia się także problem tzw. efektu czarnej skrzynki (nieprzejrzystość procesów decyzyjnych w systemach głębokiego uczenia maszynowego), polegający na tym, że nawet przy znajomości zasad działania systemu trudno jest odtworzyć pełną ścieżkę decyzyjną prowadzącą do konkretnego rezultatu. W przypadku zaawansowanych modeli uczenia maszynowego, nawet przy pełnym dostępie do kodu źródłowego, odtworzenie logiki konkretnej decyzji może okazać się w praktyce niemożliwe. Wreszcie, systemy te funkcjonują zazwyczaj w złożonym ekosystemie podmiotów, obejmującym dostawców danych, twórców oprogramowania oraz integratorów technologii. Taka wielowarstwowa struktura dodatkowo komplikuje ustalenie, który z uczestników procesu powinien ponosić odpowiedzialność za powstałą szkodę. Pomimo tych zmian technologicznych, obowiązujące regulacje prawne nie zostały zasadniczo dostosowane do nowych realiów. W konsekwencji to producent produktu końcowego nadal pozostaje podmiotem ponoszącym odpowiedzialność wobec klienta. Z perspektywy prawa cywilnego nie ma bowiem większego znaczenia, czy wada produktu wynika z błędu człowieka, czy z działania systemu opartego na algorytmie. Kluczowe pozostaje to, że produkt został wprowadzony do obrotu i nie spełnia wymaganego standardu bezpieczeństwa. W tym sensie wykorzystanie nowoczesnych technologii nie prowadzi do zmiany podstawowej konstrukcji odpowiedzialności, lecz wpływa na sposób jej oceny oraz na zakres ryzyk, jakie musi uwzględniać przedsiębiorca. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca decydujący się na wdrożenie rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji przejmuje również ryzyko związane z ich działaniem. Algorytm nie jest bowiem podmiotem prawa i nie może ponosić odpowiedzialności w sensie prawnym. Nie zmienia to jednak faktu, że w procesie produkcyjnym uczestniczy wiele podmiotów, których działania lub zaniechania mogą mieć wpływ na powstanie wady produktu. Rzeczywiste wyzwania pojawiają się zatem na etapie rozliczeń pomiędzy profesjonalnymi uczestnikami rynku. Producent, który poniósł odpowiedzialność wobec klienta, będzie w naturalny sposób dążył do dochodzenia roszczeń regresowych wobec podmiotów zaangażowanych w proces produkcji. W praktyce może to prowadzić do sporów z dostawcą oprogramowania, integratorem systemu, podmiotem dostarczającym dane lub producentem komponentów sprzętowych. W takich sytuacjach kluczowe znaczenie mają postanowienia umowne regulujące zakres odpowiedzialności, standardy jakości oraz zasady korzystania z wdrożonych rozwiązań technologicznych. To właśnie na poziomie relacji kontraktowych rozstrzyga się w praktyce, kto i w jakim zakresie poniesie ekonomiczny ciężar wadliwego produktu. Istotnym zagadnieniem jest również kwalifikacja samego algorytmu jako elementu produktu lub procesu jego wytwarzania. Jeżeli oprogramowanie sterujące produkcją prowadzi do powstania wady, można rozważać, czy mamy do czynienia z wadą projektową. W takim przypadku odpowiedzialność może wynikać nie tylko z błędu wykonania, lecz także z nieprawidłowego zaprojektowania systemu. To z kolei zwiększa znaczenie odpowiednich procedur testowania, walidacji oraz audytów technologicznych przed wdrożeniem rozwiązania do produkcji. W praktyce oznacza to konieczność przesunięcia części ciężaru odpowiedzialności na etap poprzedzający sam proces produkcyjny. Nie bez znaczenia pozostaje również kwestia przewidywalności działania systemu. Jeżeli algorytm działa w sposób, którego skutków nie da się w rozsądny sposób przewidzieć, pojawia się pytanie, czy jego zastosowanie w procesie produkcyjnym spełnia standard należytej staranności. Można bowiem argumentować, że wykorzystanie technologii, której działania nie można w pełni kontrolować, samo w sobie generuje podwyższone ryzyko, które powinno być uwzględnione przez przedsiębiorcę na etapie podejmowania decyzji biznesowej. Na poziomie europejskim trwają obecnie prace nad dostosowaniem przepisów do realiów gospodarki opartej na danych i sztucznej inteligencji. Szczególne znaczenie mają inicjatywy zmierzające do zmiany zasad odpowiedzialności za produkt oraz ułatwienia dochodzenia roszczeń w sytuacjach, w których istotną rolę odgrywają systemy algorytmiczne. Przy ocenie bezpieczeństwa produktu winno się brać pod uwagę nie tylko jego pierwotne właściwości, lecz również sposób, w jaki może on funkcjonować w połączeniu z innymi systemami oraz jak zmienia się w toku użytkowania, w tym w wyniku uczenia się. Oznacza to w praktyce, że producent nie może ograniczyć swojej odpowiedzialności wyłącznie do momentu wprowadzenia produktu do obrotu. Jeżeli produkt w toku użytkowania rozwija nowe funkcjonalności lub zachowania, które prowadzą do powstania szkody, ryzyko z tym związane nadal obciąża podmiot, który zdecydował się go wdrożyć. W konsekwencji granica odpowiedzialności producenta ulega przesunięciu i obejmuje również późniejsze etapy funkcjonowania produktu. Między innymi właśnie w związku z powyższym kierunek projektowanych dotyczy zwiększenia obowiązków po stronie przedsiębiorców oraz większy nacisk na transparentność i możliwość wyjaśnienia sposobu działania systemów. Akt o sztucznej inteligencji wprowadza między innymi obowiązek zapewnienia nadzoru człowieka nad systemami wysokiego ryzyka oraz wymóg odpowiedniego dokumentowania ich działania. W praktyce oznacza to konieczność projektowania systemów w taki sposób, aby możliwe było ich kontrolowanie oraz weryfikowanie podejmowanych decyzji. W praktyce oznacza to konieczność projektowania systemów w taki sposób, aby możliwe było ich kontrolowanie oraz weryfikowanie podejmowanych decyzji. Jednocześnie należy zauważyć, że regulacje te mają w dużej mierze charakter ramowy i ich rzeczywiste znaczenie będzie zależało od sposobu implementacji oraz

Blog

Zmiany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – co nas czeka w 2026 roku

/

Zmiany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – co nas czeka w 2026 roku 2026 rok to czas wejścia w życie wielu istotnych zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązywać zaczynają wreszcie najważniejsze zmiany dokonane uchwalonymi w latach 2023-2025 nowelizacjami.  Nowe plany ogólne Przede wszystkim najważniejszym dokumentem planistycznym stanie się plan ogólny gminy, który zastąpi dotychczasowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan ogólny będzie obejmował cały obszar gminy i będzie mieć charakter aktu prawa miejscowego. Oznacza to, że będzie on realnie wiązał zarówno gminę, jak i potencjalnych inwestorów w zakresie zawartych w nim rozwiązań. Będzie on określał między innymi podział na strefy funkcjonalne, ogólne kierunki rozwoju oraz zasady zagospodarowania terenu. Tym samym od 1 lipca 2026 roku wszystkie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz decyzje o warunkach zabudowy będą musiały być zgodne z obowiązującym na danym terenie planem ogólnym.  Jednym z głównych celów reformy jest ograniczenie chaotycznego rozlewania się zabudowy szczególnie na terenach podmiejskich. W założeniu plany ogólne mają spowodować większą kontrolę gmin nad sposobem zagospodarowania przestrzeni gminnej.  Czasowy charakter decyzji o warunkach zabudowy Od 1 stycznia 2026 roku decyzje o warunkach zabudowy nie będą mogły być już decyzjami bezterminowymi. Każda nowa decyzja będzie wydawana na maksymalnie pięć lat. Po tym okresie decyzja wygaśnie, jeżeli inwestor nie uzyska w czasie jej obowiązywania pozwolenia na budowę lub nie rozpocznie realizacji inwestycji. Zmiana ta ma zapobiegać sytuacjom, w których decyzje o warunkach zabudowy są wykorzystywane wyłącznie do celów spekulacyjnych, jednocześnie blokując dany obszar na wiele lat.  Decyzje o warunkach zabudowy wydane przed 1 lipca 2026 roku Decyzje o warunkach zabudowy wydane przed wejściem w życie planów ogólnych zachowają swoją ważność i będą mogły być podstawą do uzyskania pozwolenia na budowę. Nie będą one również objęte czasowym ograniczeniem obowiązywania. W praktyce oznacza to, że jeżeli inwestor posiada już ważną decyzję o warunkach zabudowy lub uzyska ją przed 1 lipca 2026 r., to będzie mógł na jej podstawie wystąpić o pozwolenie na budowę, nawet jeżeli w międzyczasie gmina uchwali plan ogólny o odmiennych założeniach Opracowanie autorstwa Adama Zakrzewskiego, adwokata i eksperta w zakresie sporów gospodarczych oraz inwestycji infrastrukturalnych, dotyczy kluczowych zmian w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym wprowadzenia planu ogólnego gminy jako aktu prawa miejscowego oraz ograniczenia czasowego decyzji o warunkach zabudowy. Nowe regulacje wzmacniają kontrolę nad zagospodarowaniem przestrzeni i eliminują spekulacyjne wykorzystywanie decyzji administracyjnych, generując jednocześnie istotne ryzyka prawne dla inwestorów związane z koniecznością dostosowania inwestycji do nowych wymogów . Kancelaria zapewnia kompleksowe wsparcie prawne w obszarze planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz inwestycji budowlanych, obejmujące analizę zgodności projektów z planem ogólnym gminy, weryfikację decyzji o warunkach zabudowy oraz ocenę ryzyk regulacyjnych związanych z nowymi przepisami. W ramach świadczonych usług realizujemy audyty prawne inwestycji, przygotowujemy i opiniujemy dokumentację planistyczną oraz kontraktową, a także wspieramy klientów w postępowaniach administracyjnych i sporach dotyczących zagospodarowania przestrzennego. Reprezentujemy inwestorów na każdym etapie procesu inwestycyjnego, opracowując strategie procesowe oraz zabezpieczając ich interesy w kontekście zmieniającego się otoczenia regulacyjnego, w szczególności w sektorze budowlanym i nieruchomości . W obliczu istotnych zmian regulacyjnych w zakresie planowania przestrzennego warto skorzystać ze wsparcia doświadczonego zespołu prawników, który zapewni bezpieczeństwo prawne realizowanych inwestycji oraz skuteczne dostosowanie działalności do nowych wymogów. Zapraszamy do kontaktu z kancelarią w celu przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji prawnej, identyfikacji ryzyk oraz opracowania optymalnej strategii działania. Profesjonalne doradztwo pozwala nie tylko zminimalizować ryzyko prawne, lecz także zabezpieczyć interesy przedsiębiorstwa i wzmocnić jego pozycję negocjacyjną w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu prawnym . Dowiedz się więcej: prawo budowlane i nieruchomości

Blog

PIP zyska nowe narzędzia. Czas na weryfikację umów cywilnoprawnych

/

PIP zyska nowe narzędzia. Czas na weryfikację umów cywilnoprawnych Wejście w życie nowelizacji ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wymusi na podmiotach zatrudniających osoby fizyczne na podstawie umów cywilnoprawnych (w tym również w modelu B2B) weryfikację dotychczasowych zasad współpracy.  Podpisana przez Prezydenta RP ustawa przewiduje, że to inspektorzy pracy uzyskają kompetencję do stwierdzania istnienia stosunku pracy w sytuacji, gdy strony formalnie zawarły umowę cywilnoprawną (np. zlecenia, o dzieło czy kontrakt B2B). Warunkiem wydania takiej decyzji jest uprzednie niewykonanie polecenia inspektora nakazującego zawarcie umowy o pracę. Ustawodawca pozostawia więc stronom możliwość dobrowolnego ukształtowania warunków zatrudnienia – w przeciwnym razie to inspektor określi istotne elementy stosunku pracy, takie jak rodzaj pracy, miejsce jej wykonywania czy wymiar czasu pracy. Nowelizacja przewiduje również swoistą „abolicję” dla firm, które przed jej wejściem w życie korzystały z umów cywilnoprawnych w warunkach odpowiadających stosunkowi pracy. Podmioty te unikną kary grzywny (do 60 tys. zł), jeśli w ciągu roku doprowadzą stan faktyczny do zgodności z prawem, tj. zawrą umowy o pracę. Istotnym elementem nowych regulacji jest także mechanizm interpretacji indywidualnych. Na wniosek zainteresowanego Główny Inspektor Pracy będzie wydawał ocenę, czy przedstawiony stosunek prawny ma charakter stosunku pracy. Interpretacja nie będzie wiążąca dla przedsiębiorcy, jednak zastosowanie się do niej ma zapewniać ochronę przed sankcjami administracyjnymi, finansowymi i karnymi. W praktyce jednak użyteczność tego instrumentu może okazać się ograniczona. Nowa ustawa wprost daje Państwowej Inspekcji Pracy możliwość odstąpienia od własnej interpretacji, jeśli w trakcie kontroli uzna ona, że rzeczywisty stan faktyczny odbiega od tego przedstawionego we wniosku. Takie rozbieżności mogą pojawić się nawet przy zachowaniu najwyższej staranności przez wnioskodawcę.  Relacja zatrudnienia nie jest jednorazowym zdarzeniem, lecz ma charakter dynamiczny. Umowa realizowana przez dłuższy okres – miesiące lub lata – może zmieniać swój faktyczny kształt na przestrzeni czasu. W konsekwencji bardzo łatwo będzie inspekcji wskazać element relacji, który nie do końca odpowiada opisowi zawartemu we wniosku.  Dodatkowo, ocena istnienia stosunku pracy wymaga analizy wielu przesłanek, których znaczenie może być różnie interpretowane przez przedsiębiorcę i organ kontrolny. Przykładowo, pracodawca może uznać za nieistotne korzystanie przez współpracowników z takich samych strojów służbowych jak pracownicy, podczas gdy dla inspektora może to być jeden z istotnych sygnałów świadczących o faktycznym podporządkowaniu. Rozbieżności mogą dotyczyć także samej interpretacji tych samych okoliczności. Przedsiębiorca we wniosku o interpretację wskaże, że udziela wykonawcy ogólnych instrukcji, ale wykonawca wykonuje czynności samodzielnie, bez konieczności bezpośredniego nadzoru, podczas gdy inspektor uzna, że w praktyce dochodzi do podporządkowania pracowniczego. Wszystko to prowadzi do wniosku, że interpretacje GIP mogą nie stać się powszechnie wykorzystywanym narzędziem w praktyce. Firmy nie uwolnią się od konsekwencji związanych z przekwalifikowaniem umowy cywilnoprawnej na umowę o pracę powołując się na wolę obu stron zawarcie właśnie umowy cywilnoprawnej. W myśl nowych przepisów wola stron jest uwzględniania przez inspektorów pracy wyłącznie „o ile nie jest ona sprzeczna z prawem w szczególności z przepisami prawa pracy lub zasadami współżycia społecznego albo nie zmierza do obejścia prawa”. W praktyce oznacza to, że nawet jednoznaczna intencja zawarcia umowy cywilnoprawnej nie ochroni stron, jeśli sposób wykonywania pracy odpowiada stosunkowi pracy. Wola stron może mieć znaczenie jedynie w sytuacjach granicznych, gdy dana relacja wykazuje cechy zarówno zatrudnienia pracowniczego, jak i cywilnoprawnego. W tym kontekście kluczowe znaczenie nabiera samodzielna ocena modelu zatrudnienia stosowanego w organizacji. Przedsiębiorcy powinni nie tylko przeanalizować treść zawieranych umów, lecz przede wszystkim zweryfikować rzeczywisty sposób ich wykonywania. Należy bowiem kategorycznie zaznaczyć, że sama treść umowy nie ma decydującego znaczenia dla oceny czy wykazuje ona cechy umowy o pracę. Nawet najlepiej skonstruowana umowa cywilnoprawna nie eliminuje ryzyka jej przekwalifikowania. Kluczowe są faktyczne warunki wykonywania pracy W tym zakresie można wyróżnić pięć obszarów wymagających szczegółowej analizy: Po pierwsze – podporządkowanie pracownicze. Należy odpowiedzieć na pytania: czy wykonawca otrzymuje szczegółowe polecenia dotyczące sposobu wykonywania czynności ? czy wykonawca musi stosować się do tych samych regulaminów wewnętrznych, procedur, polityk, zarządzeń, co pracownicy ? Odpowiedź twierdząca może wskazywać na istnienie stosunku pracy. Po drugie – czas i miejsce świadczenia pracy. Czy praca jest wykonywana w siedzibie przedsiębiorcy ? Czy wykonawca ma stałe godziny pracy ? Czy musi uzgadniać nieobecności lub uzyskiwać zgodę na opuszczenie miejsca pracy? Takie elementy przemawiają za zatrudnieniem pracowniczym. Po trzecie – sposób świadczenia usług. Czy praca ma charakter powtarzalny, czy jest związana z konkretnym projektem? Czy wykonawca może powierzyć jej wykonanie osobie trzeciej? Czy współpracuje równolegle z innymi podmiotami? Brak swobody w tym zakresie może świadczyć o stosunku pracy. Po czwarte – integracja z organizacją. Czy stanowisko pracy wykonawcy ma określone miejsce w strukturze organizacyjnej przedsiębiorcy ? czy wykonawca świadczy usługi sam czy też w zespole razem z pracownikami ? Czy korzysta z firmowych narzędzi identyfikacji, takich jak adres e-mail, wizytówki czy odzież służbowa? Im większy stopień integracji z organizacją i utożsamienia z jej strukturą, tym większe ryzyko uznania relacji za stosunek pracy. Po piąte – uprawnienia o charakterze pracowniczym. Czy umowa przewiduje przerwy w świadczeniu pracy przypominające urlop? Czy wykonawca korzysta ze świadczeń typowych dla pracowników, takich jak samochód służbowy czy prywatna opieka medyczna? Odpowiedzi twierdzące również zwiększają ryzyko przekwalifikowania. Przedstawiona lista nie ma charakteru zamkniętego, a żadna z przesłanek nie ma znaczenia rozstrzygającego. Kluczowe jest spojrzenie całościowe – ocena wszystkich elementów relacji w ich wzajemnym powiązaniu. W praktyce największe znaczenie mają jednak kwestie podporządkowania oraz organizacji czasu i miejsca pracy. Nowe regulacje stanowią spore wyzwanie dla przedsiębiorców. To oni powinni zawczasu zidentyfikować potencjalne ryzyka i dostosować modele współpracy do obowiązujących przepisów. Brak takiej weryfikacji może skutkować nie tylko koniecznością zmiany formy zatrudnienia, lecz także istotnymi konsekwencjami finansowymi.   Autorem opracowania jest adw. dr Emil Smogorzewski. Przedstawiona nowelizacja ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy zasadniczo zmienia ocenę relacji opartych na umowach cywilnoprawnych, w tym w modelu B2B, ponieważ wzmacnia kompetencje inspektorów w zakresie ustalania, czy w rzeczywistości doszło do nawiązania stosunku pracy. Kluczowe znaczenie zyskuje już nie sama treść kontraktu, lecz faktyczny sposób jego wykonywania, w szczególności podporządkowanie pracownicze, organizacja czasu i miejsca pracy, stopień integracji z organizacją oraz zakres uprawnień zbliżonych do pracowniczych. Z perspektywy przedsiębiorcy oznacza to istotne ryzyko przekwalifikowania współpracy, a w konsekwencji konieczność zmiany modelu zatrudnienia, ekspozycję na sankcje finansowe oraz poważne konsekwencje operacyjne i reputacyjne. Kancelaria Prawna Chałas i

Blog

HPAI, Newcastle i odpowiedzialność zakładu drobiarskiego. Dlaczego sama bioasekuracja już nie wystarcza

/

HPAI, Newcastle i odpowiedzialność zakładu drobiarskiego. Dlaczego sama bioasekuracja już nie wystarcza Jeszcze niedawno wielu przedsiębiorców z sektora drobiarskiego postrzegało zagrożenia epizootyczne głównie jako problem weterynaryjny. Dziś takie podejście jest już niewystarczające. W realiach współczesnego rynku ptasia grypa i rzekomy pomór drobiu wpływają nie tylko na bezpieczeństwo produkcji, lecz także na wykonywanie umów, relacje z odbiorcami, zdolność eksportową oraz stabilność finansową przedsiębiorstwa. To oznacza, że zarządzanie ryzykiem sanitarnym musi być prowadzone równolegle na kilku poziomach. Pierwszy to poziom publicznoprawny, obejmujący obowiązki wynikające z polskich i unijnych regulacji dotyczących zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa żywności i nadzoru weterynaryjnego. Drugi to poziom organizacyjny, a więc procedury wewnętrzne, obieg informacji i gotowość do działania w sytuacji kryzysowej. Trzeci, często najbardziej zaniedbany, to poziom kontraktowy. To właśnie tutaj pojawia się dziś największe praktyczne wyzwanie. W wielu zakładach warstwa umowna nie była projektowana z myślą o tak częstych i tak poważnych zakłóceniach, jakie obserwujemy obecnie. Przedsiębiorcy nadal korzystają z dokumentów przygotowanych w czasach, gdy ryzyko sanitarne traktowano jako zdarzenie wyjątkowe, a nie jako stały element rzeczywistości biznesowej. W konsekwencji umowy często nie przewidują czytelnych zasad postępowania na wypadek ogniska choroby, wstrzymania produkcji, ograniczeń w przemieszczaniu zwierząt lub utraty możliwości realizacji eksportu. W praktyce prowadzi to do bardzo konkretnych problemów. Odbiorca oczekuje realizacji dostawy zgodnie z harmonogramem. Producent, dotknięty skutkami decyzji administracyjnych albo ograniczeń sanitarnych, nie jest w stanie wykonać umowy w pierwotnym kształcie. W tle pojawiają się kary umowne, roszczenia odszkodowawcze, spory dotyczące odpowiedzialności oraz pytania o to, czy przedsiębiorca właściwie i odpowiednio wcześnie poinformował kontrahenta o zaistniałej sytuacji. Dlatego dziś sama bioasekuracja nie wystarcza. Oczywiście pozostaje ona fundamentem odpowiedzialnego prowadzenia działalności. Jednak nawet najlepiej zorganizowany zakład nie wyeliminuje całkowicie ryzyka zdarzeń nadzwyczajnych. Może natomiast przygotować się na ich skutki. A to oznacza konieczność uporządkowania kontraktów handlowych, umów z odbiorcami, zasad komunikacji kryzysowej i wewnętrznych procesów decyzyjnych. W szczególności warto zwrócić uwagę na kilka elementów. Po pierwsze, klauzule dotyczące siły wyższej powinny być pisane realnie, a nie wyłącznie formalnie. Nie wystarczy ogólny zapis, że strony nie odpowiadają za zdarzenia niezależne od nich. Dobrze skonstruowana klauzula powinna określać sposób zawiadomienia, obowiązek ograniczania skutków szkody, możliwość czasowego zawieszenia wykonania umowy oraz skutki przedłużającego się zakłócenia. Po drugie, przedsiębiorca powinien mieć w umowach przewidziane mechanizmy renegocjacji lub zmiany harmonogramów dostaw. Po trzecie, niezwykle ważny jest ślad dokumentacyjny — tak, aby w razie sporu można było wykazać, kiedy podjęto decyzję, jakie informacje posiadał zarząd i jakie działania podjęto w celu ograniczenia strat. Nie można także pominąć eksportu. W branży drobiarskiej dostęp do rynków zagranicznych jest dla wielu przedsiębiorstw jednym z podstawowych warunków utrzymania skali działalności. Tymczasem sytuacja epizootyczna bardzo szybko przekłada się na ograniczenia handlowe, utrudnienia logistyczne i ryzyka związane z regionalizacją zakazów. Z punktu widzenia kontraktowego problem przestaje być wtedy lokalny. Ognisko w jednym miejscu może uruchomić skutki odczuwalne w całej strukturze sprzedażowej firmy. W tym kontekście rola zarządu jest dziś większa niż kiedykolwiek wcześniej. Zarządzanie zakładem drobiarskim nie polega już wyłącznie na dopilnowaniu produkcji i zgodności z wymaganiami inspekcyjnymi. Obejmuje także odpowiedzialne poukładanie ryzyk handlowych i kontraktowych. Przedsiębiorstwo, które nie zrobiło tego wcześniej, może w czasie kryzysu bardzo szybko stracić kontrolę nad sytuacją. Wniosek jest prosty. HPAI i Newcastle powinny być traktowane nie tylko jako temat weterynaryjny, ale jako zagadnienie z pogranicza prawa, zarządzania ryzykiem i strategii biznesowej. Zakład, który chce dziś działać odpowiedzialnie, musi mieć nie tylko dobrą bioasekurację, ale również dobrze przygotowane umowy, procedury decyzyjne i plan działania na wypadek zakłócenia działalności. Dopiero połączenie tych elementów daje realne bezpieczeństwo. Autorem opracowania jest Jarosław Chałas, Partner Zarządzający i Radca Prawny. W analizie wskazano, że zagrożenia epizootyczne, takie jak ptasia grypa i rzekomy pomór drobiu, mają dziś bezpośredni wpływ nie tylko na produkcję, lecz także na wykonywanie umów, relacje z odbiorcami oraz stabilność finansową przedsiębiorstw. Kluczowym wyzwaniem pozostaje niedostosowanie umów do realiów częstych zakłóceń, co prowadzi do sporów, kar umownych oraz ryzyk odpowiedzialności kontraktowej. W takich realiach kancelaria zapewnia przedsiębiorcom z branży spożywczej kompleksowe wsparcie w obszarze prawa kontraktowego i sporów gospodarczych. Doradztwo obejmuje audyt obowiązujących umów handlowych, projektowanie klauzul siły wyższej dostosowanych do ryzyk epizootycznych, przygotowanie mechanizmów renegocjacji oraz opracowanie procedur komunikacji kryzysowej. Kancelaria wspiera również klientów w analizie ryzyk związanych z eksportem i ograniczeniami handlowymi, a także reprezentuje przedsiębiorców w sporach dotyczących odpowiedzialności kontraktowej. W ramach usług prowadzone są także działania obejmujące przygotowanie strategii procesowej, zabezpieczenie interesów klienta oraz bieżące doradztwo dla zarządów w zakresie podejmowania decyzji w sytuacjach kryzysowych . Zapraszamy do kontaktu z zespołem kancelarii w Warszawie , który zapewnia wsparcie w zarządzaniu ryzykiem prawnym w branży drobiarskiej i sektorze spożywczym. Odpowiednio przygotowane umowy, procedury decyzyjne oraz strategia działania pozwalają nie tylko ograniczyć skutki zakłóceń działalności, ale przede wszystkim chronić interesy przedsiębiorstwa i wzmacniać jego pozycję negocjacyjną. Współpraca z kancelarią to realna minimalizacja ryzyka prawnego, zwiększenie bezpieczeństwa operacyjnego oraz budowanie stabilności biznesowej w warunkach rosnącej niepewności regulacyjnej i rynkowej. Dowiedz się więcej: prawo farmaceutyczne i medyczne

Blog

Zatory płatnicze w branży mięsnej i drobiarskiej. Jak zarząd powinien układać relacje z dostawcami, żeby nie wejść w spór i nie stracić kontroli

/

Zatory płatnicze w branży mięsnej i drobiarskiej. Jak zarząd powinien układać relacje z dostawcami, żeby nie wejść w spór i nie stracić kontroli W branży mięsnej i drobiarskiej napięcia płatnicze nie są niczym nowym. Wysokie koszty surowca, presja cenowa ze strony odbiorców, wahania popytu oraz potrzeba utrzymywania płynności sprawiają, że warunki rozliczeń stają się jednym z najtrudniejszych obszarów zarządzania. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy opóźnienia płatnicze przestają być incydentalnym skutkiem sytuacji rynkowej, a zaczynają funkcjonować jako utrwalony model działania. W takim momencie sprawa przestaje być wyłącznie problemem operacyjnym. Wchodzi w obszar odpowiedzialności prawnej, compliance i reputacji przedsiębiorstwa. W praktyce oznacza to, że zarząd nie może traktować polityki płatniczej jako zagadnienia pozostawionego wyłącznie działowi finansowemu lub zakupowemu. To temat, który bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo firmy. Najczęstszy błąd polega na tym, że przedsiębiorstwo skupia się na formalnej treści umowy, a nie widzi problemu w sposobie jej wykonywania. Tymczasem większość sporów nie rodzi się wyłącznie z jednego wadliwego paragrafu. Źródłem problemu są zwykle codzienne praktyki: opóźniony obieg faktur, nieprecyzyjne zasady odbioru towaru, reklamacje zgłaszane bez jasnego trybu, potrącenia stosowane w sposób uznaniowy albo przeciąganie decyzji płatniczych pod pretekstem dodatkowej weryfikacji dokumentów. W relacjach z dostawcami surowca i usług taki model może przez pewien czas działać pozornie skutecznie. Firma finansuje się kosztem kontrahenta, utrzymuje własną płynność i zachowuje przewagę negocjacyjną. To jednak rozwiązanie krótkowzroczne. Prędzej czy później narasta ryzyko sporu, roszczeń ubocznych, utraty zaufania po stronie dostawców i osłabienia pozycji rynkowej przedsiębiorstwa. Jeżeli dodatkowo praktyka płatnicza zaczyna odbiegać od standardów dopuszczalnych przez prawo, pojawia się ryzyko zainteresowania ze strony regulatora. W branży mięsa i drobiu skutki takich napięć są szczególnie dotkliwe. To sektor silnie relacyjny. Wiele firm opiera swoją działalność na wieloletnich powiązaniach, zaufaniu i stabilności dostaw. Gdy przedsiębiorca zyskuje opinię podmiotu, który przewleka płatności, mnoży blokady dokumentacyjne lub wykorzystuje reklamacje jako narzędzie finansowania własnej działalności, szybko przekłada się to na pogorszenie warunków współpracy. Dostawcy stają się ostrożniejsi, oczekują dodatkowych zabezpieczeń, zaostrzają warunki handlowe albo ograniczają elastyczność. W rezultacie przedsiębiorstwo nie wzmacnia swojej pozycji, lecz ją osłabia. Dlatego coraz większe znaczenie ma nie tylko treść umowy, ale również wewnętrzna architektura procesu płatniczego. Zarząd powinien wiedzieć, w którym momencie rozpoczyna się termin płatności, kto i na jakiej podstawie może zablokować wypłatę, w jakim trybie rozpatrywane są reklamacje oraz jaki jest rzeczywisty obieg dokumentów w organizacji. Bez tej wiedzy nawet najlepsza umowa nie daje bezpieczeństwa, bo problem powstaje później — na etapie wykonania. Dobrze zaprojektowany model współpracy z dostawcami powinien odpowiadać na kilka podstawowych pytań. Kiedy dokładnie uznaje się dostawę za odebraną? Jakie dokumenty są wymagane, aby rozpocząć bieg terminu zapłaty? W jakim terminie i w jakiej formie można skutecznie zgłosić zastrzeżenia jakościowe? W jakich sytuacjach dopuszczalne jest potrącenie albo czasowe wstrzymanie płatności? Kto ponosi odpowiedzialność za decyzję, która może spowodować opóźnienie rozliczenia? Jeżeli przedsiębiorstwo nie ma na te pytania jasnych odpowiedzi, ryzyko konfliktu jest realne i stale rośnie. Warto też spojrzeć na sprawę z szerszej perspektywy. Dziś prawidłowe zarządzanie płatnościami nie jest jedynie kwestią zgodności z przepisami. To także element strategii zakupowej, budowania wiarygodności rynkowej i ochrony pozycji negocjacyjnej. Firma, która działa przewidywalnie, terminowo i według jasnych reguł, łatwiej utrzymuje relacje z kluczowymi partnerami, a w sytuacji kryzysowej ma większą szansę na elastyczność po drugiej stronie. Z punktu widzenia zarządu najrozsądniejsze podejście polega dziś na regularnym audycie praktyk płatniczych. Nie tylko wzorów umów, ale również realnych zachowań organizacji. Warto sprawdzić, czy terminy płatności są dostosowane do prawa i rynku, czy procedury reklamacyjne nie tworzą pola do nadużyć, czy decyzje o wstrzymaniu płatności są odpowiednio uzasadniane i czy firma posiada pełen ślad dokumentacyjny swoich działań. To właśnie te elementy najczęściej decydują o tym, czy przedsiębiorca potrafi obronić swój model działania, czy staje się zakładnikiem własnych złych praktyk. Dla branży mięsnej i drobiarskiej jest to dziś temat szczególnie ważny. Presja kosztowa raczej nie zniknie, a otoczenie regulacyjne będzie coraz bardziej wymagające. W takiej rzeczywistości nie wystarczy już „mieć twarde warunki handlowe”. Trzeba mieć jeszcze model współpracy, który jest zgodny z prawem, obronny w razie sporu i racjonalny z perspektywy długoterminowego interesu przedsiębiorstwa. Autorem opracowania jest Jarosław Chałas, Partner Zarządzający, Radca Prawny, Kancelaria Prawna Chałas i Wspólnicy. W branży mięsnej i drobiarskiej problem zatorów płatniczych, opóźnień płatniczych, terminów płatności, reklamacji oraz potrąceń wykracza poza sferę operacyjną i obejmuje obszar odpowiedzialności prawnej, compliance oraz reputacji przedsiębiorstwa. Kluczowe znaczenie ma nie tylko treść umowy, lecz także sposób jej wykonywania, w szczególności organizacja obiegu dokumentów, zasady odbioru dostaw oraz przesłanki wstrzymania płatności, które bezpośrednio wpływają na ryzyko sporu i stabilność relacji z dostawcami. Kancelaria Chałas i Wspólnicy wspiera przedsiębiorców w tego rodzaju sprawach poprzez prawo kontraktowe, spory sądowe i arbitraż oraz strategiczne doradztwo dla biznesu, łącząc analizę prawną z oceną konsekwencji operacyjnych i rynkowych. W praktyce oznacza to wsparcie przy audycie praktyk płatniczych, analizie umów z dostawcami, weryfikacji procedur reklamacyjnych, ocenie dopuszczalności potrąceń, przygotowaniu zasad wstrzymywania płatności, a także budowie rozwiązań, które ograniczają ryzyko eskalacji konfliktu. Kancelaria przygotowuje również strategię postępowania na wypadek sporu, zabezpiecza interesy klienta na etapie przedsądowym, prowadzi negocjacje z kontrahentami oraz reprezentuje przedsiębiorców w postępowaniach gospodarczych, gdy konieczna staje się formalna obrona modelu działania spółki. W sytuacji, gdy zatory płatnicze zaczynają wpływać na relacje z dostawcami, pozycję negocjacyjną i stabilność działalności, warto skontaktować się z zespołem kancelarii, aby uporządkować model współpracy jeszcze przed wejściem w spór. Profesjonalne wsparcie prawne pozwala ograniczyć ryzyko prawne, lepiej chronić interesy przedsiębiorstwa, zabezpieczyć działalność operacyjną i stworzyć reguły rozliczeń, które będą jednocześnie zgodne z prawem i racjonalne biznesowo. Chałas i Wspólnicy zapewnia wsparcie dopasowane do potrzeb zarządów i organizacji funkcjonujących w wymagającym otoczeniu gospodarczym.

Blog

Gdy technologia przegrywa z opisem przedmiotu zamówienia. O równoważności w przetargach infrastrukturalnych

/

Gdy technologia przegrywa z opisem przedmiotu zamówienia. O równoważności w przetargach infrastrukturalnych Jednym z mniej widocznych, a zarazem istotnych problemów rynku infrastrukturalnego w Polsce jest kwestia dostępu nowych rozwiązań technicznych do zamówień publicznych. W teorii system zamówień publicznych opiera się na zasadzie uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. W praktyce jednak o tym, czy dane rozwiązanie techniczne w ogóle ma szansę zostać zastosowane w inwestycji, bardzo często decyduje już sam opis przedmiotu zamówienia zawarty w dokumentacji przetargowej. Reżim prawa zamówień publicznych dopuszcza wskazywanie w dokumentacji przetargowej określonych parametrów technicznych, norm czy standardów. Zamawiający, zwłaszcza przy projektach infrastrukturalnych, mają prawo oczekiwać rozwiązań sprawdzonych, bezpiecznych i zgodnych z obowiązującymi regulacjami technicznymi. Problem pojawia się jednak wówczas, gdy opis parametrów technicznych zostaje sformułowany w taki sposób, że w praktyce odpowiada jednemu konkretnemu rozwiązaniu funkcjonującemu na rynku. W takich sytuacjach istotne znaczenie ma mechanizm dopuszczania rozwiązań równoważnych przewidziany w przepisach prawa zamówień publicznych. Jeżeli opis przedmiotu zamówienia zawiera odniesienia do określonych norm, specyfikacji technicznych, systemów referencyjnych lub innych konkretnych rozwiązań technicznych, zamawiający powinien dopuścić możliwość zaoferowania rozwiązań równoważnych. W praktyce oznacza to, że wykonawcy mogą zaproponować inne rozwiązania, o ile zapewniają osiągnięcie funkcji oraz parametrów technicznych wymaganych w dokumentacji zamówienia. Ocena równoważności należy jednak do najbardziej spornych elementów postępowań przetargowych. Dotyczy to w szczególności inwestycji infrastrukturalnych w sektorze transportu, gdzie stosowane rozwiązania są wysoko wyspecjalizowane i często objęte ochroną know-how producentów. Projektanci i zamawiający, chcąc ograniczyć ryzyko inwestycyjne, często opierają się na rozwiązaniach już stosowanych w poprzednich realizacjach. W rezultacie dokumentacja projektowa i przetargowa bywa konstruowana w oparciu o parametry techniczne odpowiadające systemom stosowanym w przeszłości. Powoduje to napięcie pomiędzy dwiema wartościami, które system zamówień publicznych powinien równoważyć. Z jednej strony zamówienia publiczne mają wspierać konkurencję i umożliwiać udział w postępowaniach różnym wykonawcom. Z drugiej strony zamawiający ponoszą odpowiedzialność za bezpieczeństwo oraz trwałość realizowanych inwestycji i z tego względu często preferują rozwiązania, których działanie zostało już zweryfikowane w praktyce. W konsekwencji nowe rozwiązania techniczne mogą napotykać trudności z wejściem na rynek nie dlatego, że nie spełniają wymagań technicznych, lecz dlatego, że nie mieszczą się w parametrach przyjętych w dokumentacji przetargowej. W takich sytuacjach spory dotyczą najczęściej właśnie oceny równoważności oferowanych rozwiązań oraz tego, czy opis przedmiotu zamówienia nie został sformułowany w sposób nadmiernie ograniczający konkurencję. Tego rodzaju zagadnienia pojawiają się w różnych obszarach inwestycji infrastrukturalnych, w szczególności przy modernizacji infrastruktury kolejowej lub budowie systemów transportu miejskiego. Spory dotyczą wówczas m.in. parametrów technicznych elementów infrastruktury torowej, rozwiązań konstrukcyjnych czy właściwości użytkowych poszczególnych systemów technicznych. W takich przypadkach ocena, czy dane rozwiązanie można uznać za równoważne, ma często charakter wysoce techniczny i wymaga szczegółowej analizy dokumentacji projektowej oraz parametrów oferowanego rozwiązania. Warto przy tym zauważyć, że problem równoważności nie dotyczy wyłącznie interesów producentów technologii. Ma on również wymiar systemowy. Nadmiernie szczegółowe lub zbyt restrykcyjne opisy przedmiotu zamówienia mogą w dłuższej perspektywie ograniczać konkurencję oraz utrudniać wprowadzanie nowych rozwiązań technicznych na rynek. Jednocześnie zamawiający, szczególnie przy inwestycjach infrastrukturalnych finansowanych ze środków publicznych, muszą zachować dużą ostrożność przy dopuszczaniu nowych rozwiązań, których trwałość lub funkcjonowanie w długim okresie nie zostały jeszcze szeroko zweryfikowane w praktyce eksploatacyjnej. Z prawnego punktu widzenia oznacza to konieczność zachowania równowagi pomiędzy bezpieczeństwem realizowanej inwestycji a otwartością rynku na nowe rozwiązania techniczne. Coraz większe znaczenie w tym kontekście ma dialog techniczny prowadzony przed wszczęciem postępowania przetargowego oraz konsultacje rynkowe z potencjalnymi wykonawcami. Pozwalają one lepiej dopasować wymagania techniczne do realiów rynkowych i ograniczyć ryzyko sporów na etapie postępowania przetargowego. W najbliższych latach znaczenie tych zagadnień może jeszcze wzrosnąć. Polska stoi bowiem przed kolejną falą inwestycji infrastrukturalnych, obejmujących zarówno modernizację istniejącej sieci kolejowej, jak i rozwój infrastruktury transportu miejskiego. Wraz ze wzrostem skali inwestycji rośnie również znaczenie konkurencji pomiędzy dostawcami rozwiązań technicznych. Dlatego dyskusja o równoważności w zamówieniach publicznych nie powinna ograniczać się wyłącznie do sporów pojawiających się w poszczególnych postępowaniach. W szerszej perspektywie dotyczy ona bowiem sposobu funkcjonowania całego rynku infrastrukturalnego oraz tego, w jakim stopniu system zamówień publicznych sprzyja wprowadzaniu nowych rozwiązań technicznych. W tym sensie mechanizm dopuszczania rozwiązań równoważnych stanowi istotny element systemu zamówień publicznych. Od sposobu konstruowania opisów przedmiotu zamówienia zależy bowiem nie tylko przebieg konkretnych postępowań przetargowych, lecz także tempo wprowadzania innowacyjnych rozwiązań w infrastrukturze publicznej. Autorem opracowania jest Jarosław Chałas, Partner Zarządzający, radca prawny, specjalizujący się w doradztwie strategicznym oraz projektach infrastrukturalnych. W analizowanym kontekście kluczowym zagadnieniem pozostaje równoważność w zamówieniach publicznych, w której decydujące znaczenie ma opis przedmiotu zamówienia, parametry techniczne oraz przyjmowane normy i standardy. Choć system opiera się na zasadzie uczciwej konkurencji, praktyka pokazuje, że sposób konstruowania dokumentacji przetargowej może ograniczać dostęp nowych rozwiązań technicznych, generując ryzyka sporów oraz istotne konsekwencje biznesowe. Kancelaria Chałas i Wspólnicy zapewnia kompleksowe wsparcie w obszarze zamówień publicznych, obejmujące zarówno doradztwo na etapie przygotowania i analizy dokumentacji przetargowej, jak i reprezentację w sporach dotyczących inwestycji infrastrukturalnych. W sprawach związanych z równoważnością rozwiązań technicznych kancelaria prowadzi szczegółowy audyt opisu przedmiotu zamówienia, analizę parametrów technicznych i zgodności z przepisami, a także przygotowuje argumentację prawną umożliwiającą wykazanie spełnienia wymagań przez alternatywne rozwiązania. Wsparcie obejmuje również doradztwo strategiczne, przygotowanie środków ochrony prawnej, reprezentację przed organami kontrolnymi oraz zabezpieczenie interesów klientów na każdym etapie postępowania. Zespół kancelarii zaprasza do kontaktu podmioty realizujące lub planujące udział w inwestycjach infrastrukturalnych, w szczególności w sektorze transportu i projektach finansowanych ze środków publicznych. Profesjonalne wsparcie prawne pozwala na skuteczną minimalizację ryzyka, ochronę interesów przedsiębiorstwa oraz zwiększenie szans na efektywne konkurowanie w postępowaniach przetargowych. Współpraca z kancelarią to także realne wzmocnienie pozycji negocjacyjnej oraz zapewnienie bezpieczeństwa prawnego w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu regulacyjnym.

Zapisz się


    *Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Chałas i Wspólnicy. Dane podane w formularzu będą przetwarzane w celu obsługi przesłanego zgłoszenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie danych osobowych.

    Przewijanie do góry