styczeń 2015

W przypadku bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystanie z jego nieruchomości. Zapłata określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej szkody z tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądanie wynagrodzenia (roszczenia pieniężnego) w swojej istocie nie stanowi należności za wykonanie usług, lecz odszkodowanie. Przedmiotowego odszkodowania nie można traktować jako należności z tytułu świadczenia usługi, jest bowiem rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania nieruchomości w okresie bezumownego korzystania. Usługą podlegającą opodatkowaniu może być jedynie czynność, która została wykonana na skutek woli usługodawcy i usługobiorcy. Tym samym odszkodowanie za bezumowne korzystanie, podobnie jak kradzież nie powinna być zakwalifikowana jako odpłatna dostawa towarów. Nie zmienia tego stanu rzeczy naliczenie i zapłata kary za bezumowne korzystanie z rzeczy, gdyż kara ta ma charakter odszkodowania, a nie wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi. Kwestią „odpłatności” TSUE zajmował się w swoim orzecznictwie wielokrotnie (np. w sprawach: C-16/93, C-213/99, C-404/99) podkreślając, iż o dostawie towarów i usług za wynagrodzeniem można mówić jedynie w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami. Związek, o którym mowa, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za to świadczenie. Niemniej konieczność dokładnego przeanalizowania okoliczności towarzyszących transakcji powoduje, że ocena, czy od wypłacanych świadczeń odszkodowawczych powinien być naliczany podatek VAT, nie powinna być dokonywana automatycznie.

Przepisy ksh w zakresie zarządzania przerw w obradach nie regulują w żaden sposób kwestii wznowienia obrad, w tym miejsca wznowienia.  Stanowiska są różne. Niektórzy twierdzą, iż uchwała w przedmiocie przerwy powinna wskazywać dzień i godzinę wznowienia obrad. Nie jest natomiast niezbędne wskazanie miejsca obrad, gdyż z uwagi na brak możliwości przeniesienia ich w inne miejsce (walne zgromadzenie musi być kontynuowane w miejscu wskazanym w ogłoszeniu o jego zwołaniu – art. 402 § 2 Ksh) będą się one odbywały tam, gdzie poprzednio.  Inni twierdzą, że możliwa jest zmiana miejsca obrad po wznowieniu, z tym, że w takim przypadku uchwała w przedmiocie przerwy powinna wskazywać dzień i godzinę, oraz miejsce wznowienia, przy czym uchwała taka powinna być dodatkowo ogłoszona w trybie przewidzianym dla ogłoszeń o zwołaniu walnego zgromadzenia, tak aby wszyscy akcjonariusze, także ci nieobecni na obradach przed przerwą, mogli stawić się po przerwie. Wydaje się, że zmiana miejsca obrad po przerwie, przy zachowaniu warunku ponownego ogłoszenia uchwały powinna być dopuszczalna. W przypadku krótkich przerw w obradach zachowanie terminu na ogłoszenie uchwały może być jednak niemożliwe.  Naruszenie przepisów dotyczących zarządzania przerw w obradach może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności samej uchwały zarządzającej przerwę, jak i uchwał podjętych po przerwie jako sprzecznych z ustawą (art. 425 Ksh). W takich przypadkach można powoływać się m.in. na sprzeczność z art. 402 w związku z art. 408 ksh.

Ustawę o podpisie elektronicznym uchwalono 18 września 2001 roku, zatem od jej wejścia w życie minęło już ponad 12 lat.

Kancelaria Prawna Chałas i Wspólnicy wkracza w 20-ty rok działalności. Od początku specjalizuje się w obsłudze dużych podmiotów gospodarczych oraz wiodących koncernów zagranicznych. Posiada mocno zaznaczony międzynarodowy profil, od lat z sukcesami działa na rynkach międzynarodowych, w tym w szczególności na rynkach wschodnich. Kancelaria wielokrotnie brała czynny udział w opiniowaniu projektów
i ekspertyz rządowych na arenie międzynarodowej będąc za to wielokrotnie nagradzaną – otrzymała m.in. statuetkę od Ambasady Rzeczpospolitej Polskiej, Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji w Ałmaty, za wybitne osiągnięcia w rozwoju polsko – kazachstańskiej współpracy gospodarczej, a także prestiżowy tytuł Ambasadora Polskiej Gospodarki wręczany przez BCC pod patronatem Ministra Spraw Zagranicznych. Cyklicznie angażuje się również w inicjatywy o charakterze odpowiedzialności społecznej, edukacji i szeroko pojętego zrównoważonego rozwoju (CSR).

Dr Iwona Gębusia, szef Departamentu Prawa Bankowego i Instrumentów Finansowych w Kancelarii Prawnej Chałas i Wspólnicy, tłumaczyła na antenie Polskiego Radia zawiłości prawne związane z fuzjami na przykładzie sektora energetycznego. Z zapisem audycji i wypowiedziami mec. Gębusi można się zapoznać pod linkiem: http://www.polskieradio.pl/42/3306/Artykul/1354949,Czy-akcjonariusze-spolek-energetycznych-zaakceptuja-fuzje-z-kopalniami

W związku ze znacznym wzrostem kursu franka wraca temat kredytów zaciągniętych w tej walucie w Polsce (kredyty hipoteczne waloryzowane kursem franka szwajcarskiego). Na łamach Pulsu Biznesu nasz prawnik wskazuje jakie możliwości mają w obecnej sytuacji „frankowicze”. Z całym artykułem i wypowiedziami Mikołaja Chałasa można się zapoznać pod linkiem: http://pulsbiznesu.pb.pl/3985979,67627,kredytobiorcy-w-potrzasku

Wobec nienadążania prawa za praktyką gospodarczą, uzdrawianie przedsiębiorstw w ramach struktury holdingowej może pociągać za sobą odpowiedzialność karną kierownictwa członków holdingu.

Ustawodawca nie przesądził wprost o dopuszczalności ustanowienia zastawu (cywilnego czy rejestrowego) na prawach wspólnika w spółce osobowej. Dlatego też obciążenie tych praw zastawem jest źródłem szeregu wątpliwości występujących w praktyce obrotu gospodarczego.  „Nie” dla zastawu na ogóle praw i obowiązków wspólnika w spółce osobowej Dominuje pogląd, iż obecnie nie istnieje możliwość obciążenia wiązki praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej zastawem. Przede wszystkim ustawodawca nie przewidział jednego prawa podmiotowego do mającego charakter jednolity „udziału” w spółce osobowej. W związku z powyższym brakuje przedmiotu, analogicznego do udziału bądź akcji w spółce kapitałowej, na którym możliwe byłoby ustanowienie zastawu. Dodatkowo, niedopuszczalność obciążenia zbioru praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej zastawem wynika z niemożności ustanowienia ograniczonych praw rzeczowych na długach. Ponadto, ustanowienie zastawu na wiązce praw i obowiązków wspólnika w spółce osobowej jest bezprzedmiotowe z tego względu, iż ustawodawca nie przewidział egzekucji z tak określonego przedmiotu. Co w zamian? Za dopuszczalne uznaje się obciążenie konkretnych zbywalnych praw majątkowych wynikających z członkostwa wspólnika w spółce osobowej, np. konkretnego roszczenia o wypłatę dywidendy. Czym innym jest bowiem zastaw na „udziale” spółkowym rozumianym jako konglomerat uprawnień i zobowiązań, a czym innym obciążenie wyraźnie wskazanych roszczeń. Warto podkreślić, iż prawa majątkowe wspólnika, które stanowić będą przedmiot zastawu, powinny mieć już postać skonkretyzowaną. Przykładowo zastawem obciążyć można już istniejące, skonkretyzowane roszczenie o wypłatę dywidendy za dany rok obrotowy, a nie ogólne prawo do dywidendy za przyszłe lata obrotowe. W związku z powyższym, w umowie zastawniczej należy wskazać, iż przedmiot zastawu stanowią konkretne – wymienione w kontrakcie – wierzytelności (np. prawo do zysku za dany rok obrotowy). Ponadto, należy doprecyzować, czy przedmiot zabezpieczenia obejmuje wyłącznie wierzytelności istniejące w dacie jej zawarcia, czy także wierzytelności przyszłe, które skonkretyzują się w okresie obowiązywania umowy zastawniczej. Jeśli chodzi o wierzytelności przyszłe, umowa zastawnicza powinna określać rodzaj czynności (wraz z terminami ich dopełnienia), które powinien przedsięwziąć zastawca celem ustanowienia na nich ważnego i skutecznego zabezpieczenia. Dotyczy to np. poinformowania zastawnika o podjęciu uchwały w przedmiocie wypłaty zysku wraz z zobowiązaniem zastawcy do obciążenia zastawem wierzytelności o wypłatę dywidendy bądź już wypłaconego zysku, w zakreślonym umownie terminie. Forma Umowa zastawu cywilnego na skonkretyzowanych prawach wspólnika w spółce osobowej powinna zostać zawarta na piśmie z datą pewną (art. 329 § 1 kodeksu cywilnego). Dodatkowo konieczne jest pisemne zawiadomienie dłużnika wierzytelności, tj. odnośnej spółki osobowej, przez zastawcę (art. 329 § 2 kodeksu cywilnego). Zastaw rejestrowy natomiast powstaje w następstwie zawarcia na piśmie pod rygorem nieważności umowy zastawniczej oraz dokonania konstytutywnego wpisu do rejestru zastawów (art. 2 i 3 ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów).

Gdy dzięki innowacyjności lub modelowi biznesowemu twoja firma zaczyna błyszczeć bądź pewien, że nie tylko oczy klientów są na nią zwrócone. Jeśli zaś myślisz, że twojego rynku szpiegostwo przemysłowe nie dotyczy to jesteś w błędzie.

Kwestia odzyskiwania przez kontrahentów tzw. opłat półkowych spędza sen z powiek niejednemu przedsiębiorcy, teraz blady strach padł na hurtowników. Orzecznictwo bowiem (zarówno Sądów Okręgowych jak i Apelacyjnych) wypracowało dość jednolite stanowisko w sprawie czynów nieuczciwej konkurencji polegających na pobieraniu innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży, określając przesłanki, które każda ze stron procesu powinna wykazać, aby udowodnić swoje racje. Każdy zatem hurtownik, który ma lub może mieć do czynienia z procedurą odzyskiwania przez swoich kontrahentów opłat innych niż marża handlowa za przyjęcie towaru do sprzedaży (np. uiszczonych opłat marketingowych), powinien niezwłocznie dokonać wewnętrznego przeglądu takich zaistniałych lub potencjalnych sytuacji przez niezależnych doradców, którzy znają nie tylko dominującą linię orzeczniczą, ale również wyroki od niej odbiegające. Przegląd powinien objąć kwestie zarówno faktyczne, jak i prawne, tj. umieszczanie i sformułowanie klauzul dotyczących opłat wymaganych od kontrahentów (w szczególności, ale wbrew pozorom nie wyłącznie, opłat marketingowych) w umowach handlowych, warunkach współpracy, czy dokumentacji transakcyjnej oraz szczegółowego stanu faktycznego i kontekstu ekonomicznego, który im towarzyszył. Jak pokazują coraz liczniejsze prawomocne wyroki, wyniki tej analizy będą kluczowe dla przyjęcia przez przedsiębiorcę strategii działania odpowiedniej do zaistniałego w danym przypadku stanu faktycznego. W tym przypadku, fakty i realna możliwość ich wykazania mają kluczowe znaczenie dla oceny ryzyka przedsiębiorcy i podjęcia decyzji co do najlepszych działań prawnych w jego interesie.